Peet Zijlstra kan het fluiten nog lang niet missen

0

JOURE – De ontvangst van de sportredactie van deze krant op de Gaffel in Joure is allerhartelijkst. Peet en Antje Zijlstra hebben de koffie met cake al klaar staan.

Tijdens het telefonisch interviewverzoek van een dag eerder had de verenigingsarbiter van Sportclub Joure al duidelijk gemaakt dat het geen ‘poehaverhaal’ mocht worden. “Ik doe niets speciaals. Er zijn zoveel vrijwilligers actief en ik sta niet graag op de voorgrond”, aldus de bijna 75 jarige verenigingsscheidsrechter. Het leidde tot het volgende verhaal.

Peet Zijlstra groeide op in de Friese Wouden, om precies te zijn in Burgum. Het voetbal werd hem min of meer met de paplepel ingegoten. “Ik kom uit een echt vv Bergum nest”, zegt Peet Zijlstra. “Mijn vader was secretaris, grensrechter en bekleedde daarnaast nog enkele functies bij de club. Hij was een van de diehards. BCV bestond eigenlijk niet. Hij meed hun deel van het sportpark en sprak ook nooit over ‘de buren’. Je mag raden wat hij had gevonden van de fusie die nu heeft plaatsgevonden.”

Haskerland en Skarsterlân

“In mijn tijd als trainer van vv Workum moesten we een keer bij BCV spelen, dus dat belde ik even door. Hij is niet gekomen en dat had ik van tevoren kunnen weten. Wel belde hij me na de wedstrijd voor de uitslag. Toen ik vertelde dat Workum had gewonnen, zei hij: ‘Mooi zo’, en dat was het dan.
Op zijn 22e verhuisde Zijlstra naar Joure. “Eerst heb ik nog even in de kost gezeten, maar later met Antje zelfstandig. Ik kwam na een inwerkperiode terecht op de afdeling Bouwtoezicht van de gemeente Haskerland. Na de herindeling tot de gemeente Skarsterlân werd de afdeling wat groter. Ik heb er in totaal 38 jaar gewerkt. Ik kon er met een speciale regeling uit op zijn zestigste, nog ruim voor De Fryske Marren ontstond. Ik kan niet anders zeggen dat het een goede werkgever was gedurende de hele periode.

Meegluren vanuit de bosjes

Ik voetbalde bij vv Bergum en ze vroegen toen ik verkaste of ik daar wilde blijven spelen. Ik wilde echter zo snel mogelijk integreren in Joure en heb toen eerst meegetraind bij SC Joure en daarna gespeeld in het derde, tweede en eerste van de zondag afdeling. Ik was keeper. Puur bij toeval overigens. Mijn broer was keeper in de jeugd van vv Bergum en was een keer ziek. Toen ben ik maar in het doel gaan staan en dat is zo gebleven. Nog tijdens mijn actieve periode vroeg Jelte Postma, die toen bij SC Joure trainer was, of ik niet iets wilde doen in de jeugd. Toen ik zei dat ik geen ervaring had, zei hij dat ie de eerste keren wel even mee gluurde vanuit de bosjes…

Ik kreeg er lol in en heb dit met plezier gedaan. Zoveel, dat ik mijn trainersdiploma Oefenmeester D, C en B heb gehaald. De laatste is vergelijkbaar met wat nu TC1 heet. Ik had er ook tijd voor want op mijn 33e moest ik stoppen met keepen door een slepende enkelblessure. Ik heb nog wel heel lang gespeeld bij de veteranen. Een heel leuke tijd.”

Het trainerschap voerde Zijlstra onder andere langs vv Lemmer en Workum. De laatste club als interim trainer nadat trainer Gerrit Bil door een blessure geveld was. “Na deze periode heb ik voor de KNVB de cursus ‘jeugdvoetbal spelleider’ gegeven omdat ik vond dat daar nog wel ruimte was voor verbetering. Ik had dus inmiddels het voetbal beleefd als speler, trainer en docent. Wat ontbreekt er nog in dat lijstje? Juist, scheidsrechter. Omdat er bij de club behoefte aan een aantal nieuwe scheidsrechters was, werd ik benaderd of ik zin had wat jeugdwedstrijden te fluiten. Inmiddels doe ik dat al jaren. Hoeveel weet ik niet eens precies.”

Echtgenote Antje: “Dat hebben we niet bijgehouden, maar het zal ergens tussen de twintig en vijfentwintig zijn denk ik. Wat gaat de tijd toch snel!” Peet Zijlstra: “ Achteraf heb ik wel eens gedacht: ‘Stel dat ik eerder was begonnen met fluiten, waar was ik dan beland?’, maar ja, dat is achteraf hè.”

Voetbal in de puurste vorm

“Bij SC Joure fluit ik zaterdags wedstrijden in alle leeftijdscategorieën”, vervolgt Zijlstra. “Incidenteel fluit ik wel eens teams bij Onder 17 en Onder 19, maar meestal ben ik te vinden bij de jongste jeugd, zeg maar tot de Onder 15. Dat vind ik ook het mooiste om te doen. Je ziet de voetbalbeleving in de puurste vorm. De veranderingen die de KNVB heeft doorgevoerd met de wedstrijdjes zes tegen zes, acht tegen acht en pas later elf tegen elf juich ik van harte toe. Het is een gouden greep geweest, al hoor je rond het veld nog steeds wel mensen die het maar niets vinden.

Door de jaren heen zie je wel het één en ander veranderen. Dit kun je echter niet los zien van bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen. Ook op ons sportpark lopen er ‘prinsjes en prinsesjes’, daarin vormt SC Joure geen uitzondering. Alles moet er uit komen bij zo’n kind. Dergelijke ouders zie je ook van leer trekken in het onderwijs. We hebben nogal wat familie die werkzaam is in het onderwijs en daar zie je het dezelfde fenomeen. Het is niet gauw goed genoeg. Anderzijds is de grote meerderheid niet anders dan vroeger. Die voelt het goed aan. Voor de jongens en meisjes geldt hetzelfde. Wij voetbalden als kinderen op straat of op veldjes, omdat er gewoon niets anders was. Nu spelen ze zaterdagochtend zes tegen zes onder begeleiding. Zo zie ik het althans.

Gedragsregels

Wat ik wel merk, is het verschil tussen stad en platteland. De jongens en meiden uit de stad zijn duidelijk mondiger. Ik wil daar niet direct een waardeoordeel over geven. Soms komt het van pas, soms niet. Wat een punt van aandacht is, is het gedrag van sommige leiders en ouders. Laatst heb ik een wedstrijdje gefloten van een pupillenteam tegen Drachtster Boys. Een van de leiders ‘begeleidde’ elke pass en na afloop vroeg ik hem of hij dat normaal vond? Hij zei: ‘Als ik niet schreeuw, dan doen ze helemaal niets’. Daarna vroeg ik hoe het dan moest wanneer hij ziek was? Zijn collega leider had moeite zijn lachen te onderdrukken. Ik hoop dat zo’n leider eens bij zichzelf te rade gaat. Je hebt een voorbeeldfunctie.

Mijn zoon, die in Bussum woont, is coach bij het rugby, bij RC ’t Gooi. Daar hangt bij de ingang een soort protocol met gedragsregels, maar dan in duidelijke statements als: ‘Het is jeugd, gedraag je ernaar’, ‘De scheids is ook een vrijwilliger’ en ‘Het is hier geen WK’. Daar kan het voetbal een voorbeeld aan nemen.”

Opvallende voorvallen

In al die jaren fluiten zijn er natuurlijk leuke of opvallende voorvallen geweest.

Peet Zijlstra: “Ik kan er echt van genieten. Vooral van die kleine dingetjes. Een keeper die bloemetjes plukt tijdens de wedstrijd. Een voetballertje die de hele wedstrijd met één hand op zijn kont speelde omdat ie, zo bleek achteraf, bang was dat hij zijn dropjes in zijn achterzak zou verliezen. Het zijn de gebeurtenissen die het echt leuk maakt. Daarnaast heb je ook de educatieve kant. Onlangs was er een speler van een jeugdteam van Oldeholtpade die zich erg vervelend gedroeg. Toen de maat vol was en ik hem van het veld stuurde ter afkoeling, ging hij in de bosjes staan. Bij het penalty schieten kwam ie pas weer terug en mocht hij van mij gewoon weer meedoen. Na de wedstrijd komt de leider bij me. Het bleek zijn vader te zijn. Hij complimenteerde me met de gekozen aanpak en zei dat hij het al zag aankomen, maar zich er bewust niet mee bemoeid had omdat ie zag dat het goed werd opgelost. Dat zijn mooie momenten voor een scheidsrechter.”

SC Joure

Peet Zijlstra kan zich goed vinden in het beleid van het huidige bestuur van de groenwitten. “We hebben hier ook andere tijden gekend”, zegt hij. “Nadat we in de Hoofdklasse zijn gedegradeerd en het oude bestuur plaatsmaakte moesten er wonden helen. De vereniging heeft het best wel moeilijk gehad toen. Er waren als het ware twee kampen. Gelukkig hebben we dat ver achter ons gelaten. Nu is er een duidelijk beleid. Er wordt niet betaald en wie uit zichzelf komt is welkom. Heel af en toe moet je concessies doen aan bepaalde beleidsvoornemens.

Bij SC Joure is men erg terughoudend met het vroegtijdig doorschuiven van talenten uit de jeugd naar de senioren. Dat is nu wel gebeurd met de keeper van het eerste. De kans was ook aannemelijk dat hij verkast was naar een andere club. Dick Schuurmans heeft ervoor gezorgd dat ie bleef. Het is en blijft maatwerk. Maar ik kan me volledig scharen achter de visie van SC Joure.”

Peet Zijlstra, die medio oktober zijn 75e verjaardag viert, denkt nog niet aan stoppen. “Zolang ik het kan doen, ga ik lekker door. Ik weet eerlijk gezegd niet of de KNVB een grens hanteert, maar voorlopig heb ik er nog plezier in.”

Door Gerard van Leeuwen
Foto: Orange Pictures

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend