Henk van Bruggen neemt afscheid van Partycentrum ’t Haske

0

JOURE – Misschien is het visitekaartje dat Henk van Bruggen (60) van Partycentrum en Zalencentrum ’t Haske in Joure alleszeggend.

Er staat namelijk op dat Henk ‘gastheer’ is. Dat is hij deze maand in ieder geval op zomaar een maandagmiddag, wanneer Groot De Fryske Marren langs komt. We krijgen niet alleen een kopje thee, maar ook een lekker stuk cake erbij. Het zijn de kleine dingen die het doen. Van Bruggen heeft er oog voor! Onlangs is bekend geworden dat de Jouster horecaondernemer zijn zaak te koop heeft staan. Niet omdat het slecht gaat, maar omdat hij en zijn vrouw een bewuste keuze maken. We blikken met Henk van Bruggen terug op bijna een halve eeuw horecageschiedenis.

Henk van Bruggen is een echte horecaman. Het interview vindt letterlijk tussen de bedrijven door plaats in het Partycentrum ’t Haske  aan de Vegelingsweg in Joure. “Ik bin no sechstich jier en ik ha hiel wat freonen en kunde fan myn leeftyd foarbij kommen sjoen mei krupsjes”, zegt Van Bruggen. “Ik wol aansens genietsje fan ús bern en pakesizzers. Ik fiel my oars sa sûn as in fisk, mar it kin samar oars!”

Op ’e Jouwer begjint de histoarje

Henk van Bruggen werd geboren in Scharnegoutum, waar zijn vader in de plaatselijke zuivelfabriek als kaasmaker werkte. Het gezin Van Bruggen verhuisde regelmatig. Henk van Bruggen weet zich van zijn geboorteplaats dan ook niets meer te herinneren, want het gezin verhuisde al spoedig naar Oosterzee, waar Henk een gedeelte van zijn jeugdjaren doorbracht. Als heit Van Bruggen werk bij Douwe Egberts krijgt, wordt Joure Henks nieuwe woonplaats, of zoals hij het zelf zegt: “Dêr begjint myn histoarje.”

Die ‘histoarje’ speelt zich eerst af op de lagere school in de Pastorielaan, waar Henk onder anderen bij meester De Vries  in de klas zit. Daarna volgt de mavo aan de Hurddraversdyk, maar dat werd geen succes volgens Henk: “Se wiene der hielendal mei oan wat se mei my moasten. Ik wie in drok jonkje, ik hie folle mear belangstelling foar wat der op ’e dyk wie as yn skoalle. Doe ’t ik yn de tredde klasse fan de mavo siet, seine de leararen, dat ‘it niks mei my wurde soe’. Sels menear De Haan, dy ’t him oer mij bekommerde, seach it net mear sitten en doe mocht ik in test dwaan, wêr ’t ik dan wól geskikt foar wie. Ut dy test waard dúdlik dat ik twa karren hie: Of yn de horeka of yn it sikehús oan it wurk! Mar ik wie as de dea foar dy prikkerotsoai en ik kin ek net oer bloed, dat de keuze wie net sa dreech, it waard de horeka!”

Uitzondering in de familie

Henk gaat naar de horeca- en bakkerijvakschool in Leeuwarden, waar hij na twee jaar studie examen mag doen en het begeerde diploma in zijn bezit krijgt. Daarna begint zijn carrière in horecaland.

“Ik bin nei skoalle meiien yn de praktyk gien. Earst bij De Lawei yn Drachten bij Oostra en Alkema, wêr ’t ik in super tiid hân ha. Dêrnei wurde Motel it Hearrenfean myn folgjend plak. Ik krige dêr in learling wurkplak. Ik haw der myn restaurant-kelner diploma’s twadde en tredde jiers helle. It wie dochs wol bysûnder omdat ik fan sawol ús heit as ús mem har kant net út in horekafamylje kom. Ik bin blykber in útsûndering yn de famylje!”

Het leven in de horeca beviel de jonge Van Bruggen uitstekend, hij kon er zijn energie goed kwijt. Bij het Motel Heerenveen was er met elkaar plek voor duizend gasten. Henk herinnert zich de beroemde Scandinavische Buffetten nog als de dag van gister.

“It is no amper yn te tinken, mar der sieten doe elke sneontejûn tûzend minsken te iten en der spile altyd in bekend orkest. We hiene it smoardrok, mar ik learde it fak yn ’e praktyk. Letter haw ik der noch hiel wat profyt fan hân.”

Vliegende keep

Het contact met zijn gasten heeft Henk altijd als zeer plezierig ervaren. Een rol als manager in een afgesloten ruimte sprak en spreekt hem duidelijk minder aan. De actie en de interactie en de nieuwtjes die hij van zijn gasten hoort, kan de horecaman nog altijd erg waarderen.

“At jo allinnich yn de keuken steane, dan misse jo it kontakt. Dan sjochst fanút de fierte de minsken stean dy ’t op in bepaalde tiid oan tafel sitte wêr ’t jo it iten foar klear meitsje moatte en dat is it dan. Koks hawwe in hiele oare horekabeleving as minsken yn de betsjinning. As hjir yn it Partycentrum gasten komme, dan ûtfang ik dy sels en begelied ik se nei de tafel. Ik fertel welke ober harren betsjinnet en ik hâld it dan ek yn ’e gaten dat de minsken krije, sa ’t ik it mei har ôfpraten ha. Ik bin de ‘vliegende keep’ fan it Partycentrum!”

Niet zeuren

In de 47 jaar die Henk van Bruggen ondertussen  werkzaam is in de horeca heeft hij veel dingen zien veranderen. Hij mist de gretigheid waarmee hij en zijn generatiegenoten het horecawerk deden tegenwoordig wel eens, de goeden niet te na gesproken.

“Doe ’t ik begûn mei dit wurk, makke de ober-kelner fan Motel it Hearrenfean in listje, wa ’t fan de tsien learlingen wurkje moasten. Dat wie fan moarns tolve oant jûns acht en we wurken ferfolgens oant nachts tolve oere.  At we der wat fan seine wie it kommintaar: ‘Je moet niet zeuren, je wilt toch in de horeca werken en zo gaat dat later ook’. O ja, hy sei der ek noch efteroan: ‘Overuren krijg je niet betaald’. Wy makken ús der net drok om, we hiene in moaie jûn.”

Exact weet Van Bruggen het niet meer, wanneer hij bij Partycentrum ’t Haske in dienst kwam, hij gokt op ‘seker ergens yn 1985’. Wieger Jelsma en Willem Riemersma zijn dan de beide exploitanten van het Partycentrum. Henk van Bruggen staat dan al bekend als ‘Snelle Henkie’ in horecaland. Als Henk het in Motel in Heerenveen niet meer naar de zin heeft, krijgt hij een aanbod om bij Jelsma in vaste dienst te treden. De verandering van werkplek is ook een verandering van woonplaats. Gorredijk wordt geruild voor het geliefde Joure.

Familiebedrijf

Intussen is Van Bruggen al weer een kleine kwart eeuw zelf eigenaar van ’t Haske, want zo lang runt Henk samen met zijn vrouw Baukje Vries het bekende Jouster horeca-etablissement al. Ook de andere gezinsleden zullen in het familiebedrijf werken, de een wat langer dan de ander. Dus als  er over ‘overname’ gesproken wordt, hebben de kinderen Berthina, Froukje en Willem ook een stem in het kapittel. Dan komt het moment dat Henk de beslissing neemt om zijn ‘levenswerk’ in de verkoop te zetten.

“Ien fan ús bern fûn it beangstigjend wannear ’t der wat mei mij barre soe. Sij seagen it net sitten om de saak oer te nimmen. Dat is no sa’n twa jier lyn en yn dy tuskentiid seach ik om my hinne dat freonen fan myn leeftyd wolris wat krigen. En sa haw ik mei myn frou it beslút nommen om der mei op te hâlden. At der wat mei my barre soe, wol ik net hawwe dat ús bern mei in erfenis sitte, dy ’t se net ha wolle. Us soan hat earder noch wol twifele om my op te folgjen mar hy seach wol, dat ik sân dagen yn ’e wike oan it wurk wie. Willem is no ferantwurdelik foar it horeka-diel fan it nije Crematorium Haskerpoort. Us âldste dochter is wurksem yn ’e soarch en de jongste dochter is festigingliedster fan in kapsalon. Se hawwe it prima nei de sin!”

Als ’t Haske verkocht wordt, zal de horeca-ervaring van Henk van Bruggen niet verloren gaan. Hij ziet een taak als begeleider van jonge horeca-onderemers wel zitten. “Mar net alle dagen, want dan kin ik hjir better sitten bliuwe!’

Door Henk van der Veer
Foto: ©Johan Brouwer

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend