De 72 seconden van Klaas Samplonius uit Lemmer

0

LEMMER – Noem in Lemmer de naam Klaas Samplonius en je kunt er zeker van zijn dat je van de echte Lemsters uiteenlopende reacties krijgt.

Met overigens als grootste gemene deler dat ze hem allemaal kennen. De een van het tafeltennis; de ander als voormalig schipper van de Lemster reddingsboot; weer een ander als oprichter van het shantykoor; of als lid van de skûtsjecommissie van Lemmer; of als bewoner van de historische sluiswachterswoning; of als…

Klaas Samplonius (60) is een Lemster van het zuiverste water. Hij werkte aanvankelijk bij de gemeente Lemsterland en sinds de fusie bij de gemeente De Fryske Marren als wijkbeheerder met als werkgebied Scharsterbrug, Sint Nicolaasga, Ouwsterhaule, Langweer en Idskenhuizen. Hij stuurt in het dagelijks leven een ploeg van zeven tot acht man aan, die het openbaar gebied onderhoudt en heeft net zijn 25-jarig jubileum als gemeenteambtenaar achter de rug.

Klaas is geboren en getogen op het Turfland in Lemmer en woonde later op een steenworp afstand in de Willem Barendszstraat. Via de tuinbouwschool, aangevuld met cursussen op het Nordwin College in Leeuwarden kwam hij uiteindelijk bij de gemeente terecht.

Laatbloeier

Maar daar dankt hij zijn status als markante Lemster niet aan. “Ik had best wel veel vrije tijd, want ik was een laatbloeier en kreeg pas op mijn 43e een relatie, met Jantha Bos. Toen kreeg ik het op andere vlakken wat drukker”, zegt hij met twinkelende oogjes. “Jantha heeft drie prachtige dochters en die beschouw ik als mijn kinderen. Ik was in mijn jeugd een enthousiast tafeltennisser en heb daarna jaren de jeugd getraind. Daarnaast was ik ook betrokken bij de buurtvereniging en was ik als woonboot-bewoner fervent watersporter.

Ik zat dan ook in diverse commissies van Watersportvereniging De Zevenwolden. Een daarvan was het clubje dat de wekelijkse ledencompetitie organiseerde in BM-ers. Dat gebeurt overigens nog steeds elke zomer. Dat is een verrekte leuk en leerzaam initiatief, niet in de laatste plaats omdat de inmiddels overleden Ulrik Jager, oud Olympisch zeiler in de Flying Dutchman klasse en oud- Regenboogzeiler, na de korte wedstrijdjes, in de derde helft een analyse verzorgde, onder het genot van een natje en een droogje.”

Lalalalala

“Op een keer, het was zomer 1992 en er stond een hele ‘dikke bries’, werd een dergelijke wedstrijd afgelast. Maar iedereen ging toch even langs het clubhuis voor de gezelligheid. Na een paar borrels werd er gezongen. De een kende een couplet, de ander het refrein, maar aan het einde van het lied kwamen we meestal niet veel verder dan ‘lalalalala’. Toen dacht ik al, dat kan veel beter. Ik heb vervolgens een aantal mensen binnen de WSV De Zevenwolden gepeild of ze ook voelden voor een shantykoor en de reacties waren positief. Die wedstrijd in 1992 was dus de aanleiding voor het ontstaan van het Lemster Shantykoor. Dat was 26 jaar geleden.” Het shantykoor werd een speciale commissie van de WSV en verzorgt jaarlijks talloze optreden bij de meest uiteenlopende gelegenheden. Het koor telt inmiddels 29 leden en beschikt over een repertoire van circa 130 liederen.

Stukje ertussen

Ook is Klaas samen met zijn vriendin Jantha actief in de Lemster skûtsjecommissie, die jaarlijks de twee SKS skûtsje-wedstrijden in de Lemster Baai organiseert. Woensdag is de dag van de commissie Leeuwarden en donderdag is de Lemster dag. “We scheuren dan in een RIB (een rubberboot met harde bodem – red.) over het water en leggen de route uit volgens de aanwijzingen van de banencommissie. We zijn prima op elkaar ingespeeld en hebben doorgaans aan een half woord genoeg. Het is dan in Lemmer twee dagen feest.”

Zelf heeft Klaas Samplonius ook als bemanningslid meegevaren op het Lemster skûtsje met Jelle Reyenga als schipper. Door onenigheid over een aantal zaken werd een vijftal bemanningsleden, waaronder Klaas, van boord gezet. Toen Ale Zwerver in 1999 het roer van ‘tussenpaus’ Peke Ritsma overnam, kwam hij weer aan boord. Maar toen de verlenging van het skûtsje van Lemmer aan de orde kwam is Klaas, omdat hij het niet eens was met deze ‘draconische’ maatregel, alsnog van boord gestapt. Overigens in goede harmonie.
“Ik vond het waanzin om zo’n mooi schip rigoureus doormidden te snijden om er een stukje tussen te zetten. Ik weet ook wel dat een langere waterlijn meer snelheid betekent, maar er waren nog zoveel andere verbeterpunten, die wat mij betreft een veel hogere prioriteit hadden.”

72 seconden

De snelheidswinst van het verlengde skûtsje zou in een wedstrijd 72 seconden bedragen, zo was door de deskundigen berekend. De toenmalige voorzitter van de Lemster skûtsjecommissie gaf daar een plastisch voorbeeld van tijdens de ledenvergadering met het verzoek aan alle aanwezigen om 72 seconden hun mond te houden. ‘Zien jullie nu hoe lang 72 seconden duren’ zei hij na afloop. “Dat trucje ken ik ook” riposteerde Samplonius. “Wij lagen tijdens de wedstrijd op het IJsselmeer bij Stavoren naast de Sneker Pan. Lemmer koos voor de stuurboordslag, terwijl Sneek over bakboord op de wal af voer. Bij de finish was de voorsprong van Sneek anderhalf uur!! Er spelen dus heel veel andere factoren mee naast de snelheid. Ik zal jullie niet vragen om anderhalf uur je mond te houden…” Het Lemster skûtsje werd in 2004 bij de werf van Rein van den Berg verlengd.

Naast zijn werk voor de WSV De Zevenwolden is Klaas met zijn vriendin Jantha zelf ook enthousiast watersporter. In hun door de Lemsterakenwerf van Blom in Hindeloopen gebouwde en fraai gelijnde tien meter lange motorboot zijn ze vaak op de Friese wateren te vinden. “Dat scheepje lag te verkommeren in Hindeloopen. Ik kon het voor een mooi prijsje kopen en heb het inclusief de motor helemaal gereviseerd en we hebben er veel plezier van, alhoewel mijn lichamelijke conditie me momenteel parten speelt en het scheepje het hele vorige zomerseizoen op de wal heeft doorgebracht.”

Mooiste stekje van Lemmer

“Ik heb, voordat ik in dit prachtige sluiswachtershuisje anno 1890 bij de oude sluis kwam te wonen, zestien jaar in een boot gewoond, in een praam. In de vaart naar de Brekken toe, vlakbij de brug in de rondweg. Dat werd door de gemeente gedoogd. Maar toen de historische sluiswachterswoning vrijkwam, stond ik vooraan in de rij. Ik kon het huren en sinds die tijd woon ik op het mooiste stekje van Lemmer.”

Met heel veel genoegen kijkt Samplonius terug op zijn periode van dertien jaar bij het KNRM-station Marinus Jacobus Smit in Lemmer. Hij voer de eerste zeven jaar mee als opstapper, maar werd daarna, tot het bereiken van de 55 jaar, de leeftijdspensioens-grens, schipper op de reddingsboot Anna Dorothea en was als zodanig verantwoordelijk voor het KNRM – station Lemmer.

‘Cut the rope’

“Dat was een soms zware, maar enerverende tijd. Een tijd ook, waarin we heel veel mensen blij hebben kunnen maken met onze komst. Maar er waren ook verdrietige momenten, zoals die van de verdronken binnenvaartschipper, die zonder zwemvest in het koude water viel en binnen een paar minuten door de kou bevangen was en verdronk. Of het binnenvaartschip dat in het zicht van de haven water begon te maken en langzaam maar zeker zonk, totdat alleen de opbouw en de kraan van het schip nog boven water uitstaken.
Het Engelse echtpaar, dat met hun zeiljacht vastliep bij de ‘Steile Bank’, was daarentegen een komische anekdote. Ze hadden de KNRM opgeroepen, maar een commerciële berger was ons voor. Zodra de man, die al door de commerciële berger was vastgemaakt, maar ons in de verte ontwaarde, en begreep dat hij zich had vergist, stuurde hij zijn vrouw naar de boeg met de woorden: ‘Cut the rope Mary, cut the rope’. Overigens vind ik het wel jammer dat het zo moeilijk is om vrijwilligers te vinden voor de reddingsboot. Toegegeven, het is soms zwaar, maar het brengt je ook veel.”

Lappenmand

Op het moment van schrijven van dit artikel zit Klaas in de lappenmand. Hij is aan het revalideren van een ingrijpende operatie, die hij in 2018 onderging, waarbij zijn twaalfvingerige darm is verwijderd. Dit gedeelte van het darmstelsel maakt het voedsel uit de maag klaar voor vertering en speelt dus een belangrijke rol in de energiebalans van het menselijk lichaam. Dat betekent dat hij op dit moment soms lichamelijk minder aan kan en heel af en toe het woord moet uitspreken, dat voorheen eigenlijk niet in zijn vocabulaire voorkwam, namelijk ‘Neen’. Hij is echter vol goede moed dat dit tijdelijk is en hij binnen nu en afzienbare tijd qua gezondheid weer ‘honderd punten’ is, want: “Daar is het leven veel te mooi voor.”

Door Wim Walda
Foto: ©Johan Brouwer

 

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

X
X

Deel dit met een vriend