De mobiele dierenartsenpraktijk van Maaike Grijpstra en Betty de Haan

0

OOSTERZEE – De diagnose die je kunt stellen over een dier wordt beter als je de thuissituatie kent. Dierenarts Maaike Grijpstra en assistente Betty de Haan kennen die situatie ook echt.

Ze rijden samen met hond Willem in de auto vanuit Oosterzee naar de mensen thuis. Daar behandelen ze de dieren ter plekke.

Buiten rondjes rennen

De telefoon gaat. Een klant belt. Het is een mevrouw in een rolstoel. Maaike Grijpstra, dierenarts en Betty de Haan, assistente, kennen haar al langere tijd. Er is hulp nodig bij één van haar katten.

Omdat de vrouw zelf niet mobiel is, heeft ze de kat niet apart kunnen nemen. “Dat is natuurlijk wel de ideale situatie”, zegt Maaike Grijpstra. “Het is het meest ideaal als de tafel, waarop we het dier onderzoeken, leeg is en de patiënt alvast klaar staat.” In dit geval kan dat niet. De dierenarts en haar assistente moeten de kat daarom eerst te pakken zien te krijgen. “En die kat denkt daar natuurlijk heel anders over”, glimlacht Betty de Haan.

“Kom maar poesje”, spreekt de vrouw haar kat lieflijk toe. Helaas, de kat zet het op een lopen en sprint naar buiten. Betty rent erachter aan. Na een paar rondjes achter elkaar aan rennen, lukt het haar de kat te vangen. “Dat is wel even anders dan dat de kat in een mandje bij je in de praktijk komt” lacht Betty en ook Maaike moet er wel om lachen. “Eerlijk gezegd zijn het juist dit soort verhalen, die dit werk leuk maken.”

Praktijk vanuit de garage

Grijpstra en De Haan zijn de mobiele dierenartsenpraktijk in maart 2015 begonnen, vanuit een praktijkruimte in Oosterzee. “Helemaal vanaf nul.” Betty haar garage werd omgebouwd tot praktijk. Hoewel de praktijk in Oosterzee niet doet vermoeden dat er hier sprake is van een mobiele praktijk die heel Friesland bedient, verraden de beletterde auto’s dit wel.
“Mobiel betekent dat we het meeste van ons werk bij de klant thuis doen”, zegt Maaike. In Friesland zijn ze hierin vrij uniek. “Dat was ook een van de redenen om hiermee te starten.” Maaike deed al jaren dienst als waarnemend arts. “Ik nam een praktijk over van iemand, die bijvoorbeeld met zwangerschapsverlof of zes weken vakantie had.”

In die tijd had ze al een verlangen om een eigen mobiele praktijk te starten. Ze ontmoette Betty die dienst deed bij de politie als motoragente. In het verleden had Betty ervaring opgedaan met ondernemen. Onder andere in een boerenbedrijf en met een minicamping. In die periode veranderde de markt voor waarnemend dierenartsen. Er kwam meer concurrentie waardoor het moeilijker werd om nieuwe opdrachten te krijgen. Betty opperde het idee om samen een mobiele praktijk te beginnen. “En dat idee was net wat ik even nodig had.”

Nadat de garage was omgebouwd, werden de media benaderd om ruchtbaarheid te geven aan de nieuwe praktijk. “Ik had nog geen klantenkring in deze omgeving.” Zelfs de moeder van Maaike droeg een steentje bij. Er werden flyers neergelegd bij onder meer de jachthavens. “Zo belde er daarom eens iemand die met de boot in Oldeberkoop lag en waarvan de hond ziek was. Die vroeg of wij ook aan boord kwamen. Dan sta je opeens een hond te behandelen in een boot.”

Paradijsvogels hebben een verhaal

Betty noemt de voordelen die de behandeling van dieren in hun thuisomgeving heeft. “Je ziet hoeveel ruimte de dieren hebben en hoe schoon hun mand, hok of kattenbak is. Dat helpt bij het stellen van een diagnose. Daarnaast is het voor de klant ook vaak een prettige manier. Sommige mensen hebben geen vervoer. Anderen hebben weinig tijd. In dat soort gevallen is deze formule erg prettig. Niet alleen om zo voor de dieren te zorgen, maar ook om voer en medicatie te brengen.”

Wat het werk bijzonder maakt, zijn de ‘Paradijsvogels’, zoals Maaike ze noemt. “Mensen met een bijzonder verhaal”, legt ze uit. Ze vertelt over een klant met twee hennen. “De haan was een paar maanden eerder dood in zijn hok gevonden. We werden gebeld omdat de kip ziek was. De kip is een tijdje ziek geweest en lag uiteindelijk ook dood in het hok. Een aantal weken later belandde er een tortelduif met een gebroken vleugel bij haar in de tuin. We spalkten de vleugel en hielpen haar aan een kleine kooi om de duif op te vangen om zo te herstellen. In de keuken waste ik daarna mijn handen en daar zag ik een recept aan de muur hangen voor braadkip. Ik keek de vrouw aan en we moesten lachen. Natuurlijk ging het niet om haar kip. Die is later gecremeerd. Overigens is het met de duif wél goed afgelopen. Die vliegt inmiddels weer.”

De dood van een baardagaam

Ook minder voor de hand liggende dieren worden door Maaike en Betty behandeld. Zo heeft Maaike een keer een baardagaam (een woestijn-hagedis uit Australië, die als exotisch huisdier heel populair is – red.)  van een kinderboerderij geëuthanaseerd. “Dat gaat heel anders dan bij andere dieren. Waar normaal gesproken het stoppen van hartkloppingen een duidelijk signaal is dat het dier is overleden, blijkt dit bij reptielen heel anders te werken. Ik had me laten informeren dat er maar twee manieren zijn om zeker te weten dat het dier dood is: of door de kop eraf te hakken of door het dier achtenveertig uur in de vriezer te stoppen. De eigenaar koos maar voor het laatste.”, lacht ze.

Willem

Tijdens hun bezoeken gaat hond Willem altijd mee. Willem, die tijdens het hele interview ondersteboven op de bank heeft gelegen, zodat de dierenarts en haar assistente kunnen laten zien wat de praktijk inhoudt, aat bij het afscheid nog even zien, dat hij tóch springlevend is. “Die hebben we overgenomen van een andere praktijk waar ik heb waargenomen”, besluit Maaike.

Tekst en fotografie: Albert Bouwman – Vrijdenker

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

X
X

Deel dit met een vriend