CDA-gemeenteraadslid Ria Derks: ‘Over boerengenen, verloskunde, politiek en verbinden’

0

BANTEGA – Ria Derks (56) is sinds vijf jaar gemeenteraadslid voor het CDA in de raad van De Fryske Marren.

Ze is een bevlogen pleitbezorgster van het fenomeen ‘verbinding’, oftewel samen de schouders eronder om de klus te klaren, heeft een duidelijke mening over veel zaken en is beslist niet op haar mondje gevallen.

Boerendochter Ria werd geboren in de zomer van 1962 in Heumen, onder Nijmegen. Later volgden er nog een zus en twee broers. Op haar twaalfde jaar wist ze al wat ze wilde worden: verloskundige. Maar aangezien ze twee keer werd uitgeloot kon ze pas op haar vierentwintigste aan haar opleiding in Amsterdam beginnen. Ze trouwde met Jan en het paar streek neer op de boerderij in Wijchen, die Jan van zijn ouders had overgenomen, een melkveebedrijf dat economisch gezien eigenlijk te klein was om rendabel te kunnen ‘boeren’.

Boerengenen

“We hebben de boel daar verkocht en zijn gaan kijken in Zeeland, Groningen en Friesland en kwamen uiteindelijk in 1996 in Nij Beets terecht. Na dertien jaar kregen we van het Bureau Beheer Landbouwgrond het verzoek om daar te vertrekken omdat betreffende grond was aangemerkt als natuurgebied waar water en zand werd gewonnen. Even met reuzenstappen, want dat was best een gecompliceerd traject, ons nieuwe thuis werd in 2009 de ‘pleats’ in Bantega, waar onze melkveehouderij nu is gevestigd. Onze oudste zoon van 23 is toegetreden tot de maatschap, de tweede zoon, 22 jaar oud, zit in een maatschap met onze achterbuurman en onze 20-jarige dochter studeert aan de Landbouw Universiteit Wageningen bedrijfs- en consumentenwetenschappen en gaat binnenkort vier maanden naar Amerika in het kader van haar studie. Het moge duidelijk zijn dat we ‘het boeren’ in onze genen hebben zitten.”

Volle agenda

Anderhalf jaar geleden is Ria na dertig jaar gestopt als verloskundige. “Ik was al vanaf de peuterspeelzaal-periode van mijn zoon als bestuurslid betrokken bij verschillende organisaties, zoals de ledenraad van FrieslandCampina, de Raad van Commissarissen van ABZ Diervoeding en gemeenteraadslid er kwamen steeds meer nieuwe dingen op mij af. Dat viel niet meer te combineren met mijn beroep als verloskundige waar je 24/7 paraat moet zijn.”

Waarom en wanneer in de politiek?

“Ik ben lid geworden van het CDA omdat ik het politieke klimaat in Nederland een kant op vond gaan, waar ik niet echt gelukkig van werd. Door de polarisatie kwamen partijen als tegenstanders tegenover elkaar te staan, terwijl ik juist veel meer van het ‘inclusieve’, het verbinden ben. Constructief met elkaar naar oplossingen zoeken en dan de ‘handen uit de mouwen’. Via de winterschool van de CDA maakte ik kennis met de partij. Daarbij ben ik blijkbaar opgevallen, want een half jaar later kreeg ik een telefoontje of ik me kandidaat wilde stellen voor de gemeenteraad.”

“Dat heb ik gedaan omdat de politieke ambities en de visie van het CDA naadloos aansluiten bij de manier waarop ik in het leven sta. Dat betekent ook je verantwoordelijkheden nemen en je talenten inzetten. Het raadslidmaatschap vreet tijd. Enerzijds omdat je je goed wilt voorbereiden op de commissie- en raadsvergaderingen, anderzijds omdat je als partij zichtbaar wilt zijn en wilt weten wat er leeft onder de inwoners en natuurlijk ook nog je dagelijks werk hebt.”

Een raadslid kan het nooit goed doen…. 

“Neen, dat ben ik niet met je eens. Als je kiest voor de verantwoordelijkheid van het openbaar bestuur, dat sta je ergens voor en dan weet je vooraf dat niet iedereen het met je eens zal zijn. Als je dat niet meeneemt in je afweging om gemeenteraadslid te worden, dan is het een echt zware job. Je zou er dan niet aan moeten beginnen omdat je daar bepaald niet gelukkig van wordt.”

“Wat ik wel eens jammer vind is dat mensen zo snel met hun mening klaar staan over politieke besluiten, terwijl de zaken, dat heb ik wel geleerd als bestuurder en politica, vaak net wat genuanceerder liggen, dan ze op het eerste gezicht lijken. Zo heb ik als gemeenteraadslid best wel het nodige over me heen gehad en, ik ben ten slotte ook maar een mens, dat is niet altijd even leuk. Aan de andere kant zeg ik dan tegen mezelf: ‘Ria, als je daar niet tegen kunt, had je dit werk niet moeten gaan doen’. “

“Waar ik wel een echte bloedhekel aan heb, is dat mensen vanuit de anonimiteit ‘met modder gooien’. Je mag een mening hebben die haaks op die van mij staat, maar als je die naar buiten brengt doe het dan met open vizier. Dat doe ik ook, want ik ben een verbinder, probeer er met mensen pratend uit te komen en de klus samen te klaren.”

Hoogtepunt

“In de eerste zittingsperiode van de raad hebben we veel voor de dorpen en de leefbaarheid daarvan kunnen doen. Saamhorigheid, naar elkaar omzien. Als gemeente kunnen we dat wel uitdragen, maar het zijn de mensen zelf die het moeten doen. Ik neem ons dorp Bantega even als voorbeeld. We lopen de deur bij elkaar niet plat, maar er wordt veel georganiseerd en we vormen een hechte ‘mienskip’. Als er wat moet gebeuren, zijn de mensen er voor elkaar.”

Toekomst

Gedurende de eerste raadsperiode kregen de inwoners van de Fryske Marren een fors bezuinigingspakket voor hun kiezen. “Ja, dat heeft iedereen pijn gedaan. Het was dan ook een enorme domper voor de nieuwe gemeenteraad toen er een tekort van drie miljoen euro bleek te zijn. Het college komt volgend voorjaar met een voorstel hoe dit tekort om te zetten naar een gezonde financiële begroting. De raad is bij deze afwegingen nadrukkelijk aan zet. Het feit dat er bezuinigd moet worden betekent overigens niet dat er geen ruimte is voor nieuw beleid, maar we zullen daar creatief mee om moeten gaan.”

Door Wim Walda

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend