Reitze Lieuwes en Femke Lammers: “Wij zijn trots op onze kleine strijder Teije”

0

GOINGARIJP – De liefde bekronen met een kindje en dan ineens met lege handen en een immens verdriet staan.

Een gat in je hart, wat nooit meer heelt. Het overkwam Reitze Lieuwes en Femke Lammers. Met al het verdriet op hun schouders krabbelen ze nu langzaam weer op.

Melkveehouder Reitze Lieuwes (34) uit Goingarijp maakt vaak lange dagen. In 2009 stapte hij bij zijn heit in de maatschap, samen hebben ze nu twee boerderijen. Het jongvee staat bij Reitze, het melkvee bij heit Ruurd. Om vier uur ‘s ochtends gaat bij Reitze de wekker, dan begint hij met melken. Het is niet ongebruikelijk dat hij dan rond negen uur ’s avonds moe zijn bed induikt. Hij voetbalt af en toe en voor een gelegenheid toont hij zich nog weleens op een feestje, maar verder vind je hem vooral op de boerderij. Het valt in 2015 de overburen daarom al gauw op dat er iets gaande is, er staat namelijk af en toe een vreemde auto op het erf.

Een paar weken eerder ontmoet Reitze Femke Lammers (33) uit Heeg. Het klikt tussen de twee en Femke bezoekt hem steeds vaker op de boerderij. “Ik vroeg mij wel af waar ik terecht zou komen”, vertelt Femke over haar eerste bezoek bij Reitze thuis. Vanwege Reitze’s lange dagen en zijn verplichtingen, spendeert Femke de weekenden al gauw op de boerderij in Goingarijp. Na een klein jaar trekt ze definitief bij Reitze in. “Ik zei dat ik wel wilde blijven en hij zei geen nee”, lacht Femke. Reitze geeft toe dat hij er stiekem al lang op hoopte.

Kinderwens

Femke kan behoorlijk piekeren en dat doet ze dan ook wanneer een eventueel ouderschap ter sprake komt. “Ik wilde wel, maar ik moest ook de controle loslaten. En zou ik wel een goede moeder zijn?”
“Reitze,” zo zegt Femke, “is altijd stabiel.” Hij sust haar gepieker. “Het komt wel goed.” Op Reitze’s verjaardag, in november 2017, verrassen ze de naaste familie met heugelijk nieuws. Een taart voorzien van de echofoto verklapt het aanstaande ouderschap, een beeld dat Reitze’s vader direct herkent: ‘dat tovert de veearts er ook voor bij de koeien’. Geluk, ontroering en blijdschap.

Flink kereltje

De temperaturen van afgelopen zomer halen dikwijls de dertig graden, dat maakt de laatste loodjes zwaar. Gelukkig is thuis alles klaar. De kinderkamer is ingericht en het kraambed staat opgesteld, want Femke wil thuis bevallen. ‘Lytse Lieuwes’ maakt zich geen haast en dient zich pas bij de 41ste zwangerschapsweek aan. De verloskundige constateert dat de kleine in het vruchtwater heeft gepoept. Het protocol volgend, wordt de bevalling voortgezet in het Antonius Ziekenhuis in Sneek.

Dan volgen zware momenten. Femke krijgt onder meer koorts en daardoor haar kindje ook. Maar dan, met extra hulp van de verloskundigen en gynaecoloog, komt op 10 juni 2018 om 02:34 uur Teije Ruurd Lieuwes ter wereld. Een flink kereltje, 56 cm lang en 4220 gram zwaar.

Teije wordt bij Femke op de borst gelegd. Het lijkt of hij moet hoesten; vanuit haar moederlijk instinct klopt ze hem liefkozend op zijn ruggetje. Wat is hij mooi. Na enkele minuten neemt de verpleegkundige Teije over en krijgt hij zuurstof toegediend. Hij knapt meteen op. Toch neemt de kinderarts hem mee naar de kinderafdeling, waar Teije even bij kan komen van de zware bevalling. Reitze wijkt geen moment van Teije’s zijde.

Achtbaan

In de ochtend wordt het duidelijk dat Teije het zwaar heeft. Uit voorzorg wordt hij overgebracht naar het UMCG. Reitze gaat even langs huis om zich op te frissen. Femke’s ouders reizen achter haar aan naar Groningen. Eenmaal daar komen ze in een heel slecht verhaal terecht. Femke krijgt, met haar moeder aan haar zijde, woorden als ‘kritiek’ te horen, ‘infectie’ en ‘niet onder controle’. Reitze is ondertussen onderweg, maar Femke durft het nog niet te vertellen. Bang dat hem onderweg wat overkomt als hij dit hoort.

Teije heeft het vuile vruchtwater in zijn longetjes gekregen. Dit geeft hem een slechte start en daarbij heeft hij een infectie opgelopen. Teije heeft een gespecialiseerde ingreep nodig, die ze alleen in Rotterdam of Nijmegen mogen uitvoeren. Omdat Teije’s toestand te kritiek is, kunnen ze hem niet overplaatsen. Vanuit Rotterdam vertrekt er een bevoegd team naar Groningen. Echter gaat Teije ineens zo snel achteruit, dat de arts in Groningen de ingreep toch uitvoert, omdat ze hem anders zouden verliezen. “Hij vertelde ons dat hij dat nooit had gedaan, als hij niet geloofde dat Teije sterk genoeg was om die kans te krijgen”, blikt Femke terug.

Grootste liefde en grootste verdriet

Het werkt. Teije stabiliseert en wordt overgeplaatst naar Rotterdam. Femke en Reitze zijn voor het eerst in alle uren van machteloosheid voorzichtig positief. In Rotterdam, waar zij net voor Teije aankomen, horen ze dat de reis goed is verlopen en dat ze de ingreep die in Groningen is ingezet vervolgen. Femke en Reitze komen heel even tot rust. Maar met het binnentreden van de kinderarts wordt al de hoop uit de ruimte gezogen. Ze moeten meekomen, het gaat niet goed. Op de afdeling staan ze vastgenageld aan de vloer. Een hele schare medici omringen Teije en dan horen ze de woorden die geen enkele ouder ooit zou moeten horen: stop de reanimatie. Teije mag niet ouder worden dan twee dagen. Daar zitten ze, op de rand van een ziekenhuisbed, in Rotterdam. Twee kersverse ouders met in hun armen de grootste liefde en het grootste verdriet van hun leven.

Nooit terug naar hoe het was

Dat is nu zes maanden geleden. Reitze en Femke zijn open over hun verdriet. Van de afscheidsdienst waar iedereen welkom was, tot het vertellen wat hen is overkomen. “Doordat wij open zijn is het voor ons makkelijker om erover te praten, maar ook voor anderen, zij voelen zich meer welkom om hun medeleven aan ons te betuigen”, vindt Reitze. “Het verdriet is voor ons te zwaar om met ons tweeën te dragen. Het is voor iedereen persoonlijk, maar voor ons voelt dit goed”, valt Femke bij. Ze vervolgt: “Wij zijn natuurlijk heel erg trots op onze jongen en op hoe onze kleine strijder heeft gestreden. Dat willen wij ook vertellen. Ondanks de uitkomst, blijven wij heit en mem.”

“Weet je, je bereidt je negen maanden voor op de persoon die je gaat zijn. En binnen 44 uur wordt door het lot anders besloten, maar je kunt niet meer terug naar je oude ik en je kunt niet door met het leven wat je had gehoopt te hebben. Dat is hard”, zegt Femke.

Wat ze beiden moeilijk vinden, is wanneer mensen vragen: ‘hoe gaat het met je?’. “Voor ons onmogelijk op te antwoorden. We kunnen niet opsommen wat er is gebeurd, we kunnen niet zeggen: ‘goed’. Maar wat moeten mensen dan tegen je zeggen? Dat snappen wij ook wel”, vertelt Femke. Ze kijken elkaar even aan. “Soms vind ik het moeilijk om van dingen te genieten, omdat ik mij dan schuldig voel tegenover het verdriet wat er is.” “Ja”, zegt Reitze. “Zo voel ik dat ook. Ik was ook bang dat het verdriet ons uit elkaar zou drijven.” Femke kijkt naar Reitze en zegt zacht. “Hij is mijn rots.”

Ze hebben respect voor elkaars verdriet. “Door erover te kunnen praten en de nazorg die wij hebben gekregen vanuit de verloskundigenpraktijk, tot alle drie de ziekenhuizen, staan wij waar wij nu staan. We pakken stukje bij beetje ons leven weer op. We willen ook. Ik las in een boek: ‘de dood van mijn kind had ik willen missen, de levenslessen niet. Maar het is een vreselijk oneerlijke ruil’. En zo is het”, besluit Femke.

Door Kirsten van Loon

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

X
X

Deel dit met een vriend